Later zullen hier ervaringen van homo's, lesbiennes of transgenders met een handicap en verhalen van hun omgeving worden geplaatst.
Nu alvast een voorproefje met een artikel van Karin Spaink Ooit gevallen voor een roze kneus.
Lees hier het artikel in Zij / Zij Magazine over lesbische vrouwen met een handicap.
Eros in de Kreukelzone. Niet direct homo/lesbisch gericht maar wel een prachtig boek waarin vrouwen onomwonden vertellen over hun onwillige lijf, hun lust en hun leven. Hoe gaan ze om met hun kwetsbaarheid? En hoe slagen ze erin om van hun lichaam te genieten? Verhalen van vlees en bloed, verteld met humor, ernst en openheid. En met veel liefde opgetekend en bewerkt.
Jacqueline Kool schreef dit boek op basis van interviews met vrouwen met (uiteenlopende) fysieke beperkingen. Deze interviews zijn ook de bron voor het theaterstuk De Kreukel Dialogen.
Dacht je dat je als gehandicapte niet zo weerbaar bent? Kijk dan naar dit filmpje over Aikido voor gehandicapten!
Lydia la Rivičre-Zijdel is lesbisch en rolstoelrijder. Ze traint al meer dan 25 jaar Aikido en Karate. Op dit moment is ze de hoogst gegradueerde vrouw in een rolstoel ter wereld (2e Dan Aikido). De Aikidoschool waar ze lesgeeft geeft ook les aan blinden, ook daarover is informatie te vinden via bovenstaande link.
Van Remco kreeg ik een artikel toegestuurd. In 2000 is hij geďnterviewd voor de Gaykrant. Lees hier het verhaal van Remco.
Uit het boek Validisme en Gender van Yvette den Brok - Rouwendal (Uitgeverij Lemma, 2005)
Jacqueline, 42 jaar is doof: 'Zelf kijk ik meer naar karakter en de kwaliteiten die iemand in huis heeft. Dat is volgens mij de reden waarom ik eerst een relatie had met een man en nu met een vrouw. Ik hou van haar om wie ze is. Niet omdat ze een vrouw is. Dat is voor mij niet belangrijk. Ik kan niet zeggen dat ik lesbisch ben. Zo voelt dat niet. Ik ben eens naar bijeenkomsten voor lesbiennes geweest bij het COC, maar daar voelde ik me niet thuis. Ik voel me lichamelijk ook tot mannen aangetrokken, al begrijp ik mannen vaak niet zo goed.'
'Mijn vriendin en ik hebben allebei een drukke baan en we moeten allebei drie uur per dag reizen. Als we 's avonds thuiskomen, zijn we allebei dus doodmoe en kunnen we het geduld en de energie niet altijd opbrengen om elkaar goed te verstaan. We kregen daar wel eens scheldpartijen door (...) En bij feestjes is mijn doofheid soms ook een struikelblok. Eerst ging ik altijd met mijn vriendin mee als ze naar een feestje ging, of ik zin had of niet. Maar op die feestjes zijn meestal alleen horende mensen en als ik mij niet fit voel, kost het me ontzettend veel energie om contact met hen te hebben. Zij zat dan voortdurend in de gaten te houden of ik het naar mijn zin had en dan was het voor haar ook niet meer leuk . Nu hebben we afgesproken dat ik alleen meega naar een feestje als ik me fijn voel en dat ik eerder naar huis ga als ik wil. In die zin zijn we meer verantwoordelijk voor elkaar dan als ik had kunnen horen, denk ik. Maar door zulke afspraken kunnen we er goed mee omgaan.'.
Francien, 40 jaar is psychologe en rijdt in een rolstoel. Francien heeft een relatie met een vrouw die ook een handicap heeft. De meeste mensen staan er volgens Francien niet eens bij stil dat zij een seksuele relatie hebben. 'Dat heeft ook weer met verwachtingen te maken. Er wordt sowieso niet snel verwacht dat mensen met een handicap aan seks doen. Als je dan ook nog een relatie hebt die niet die niet algemeen gangbaar is, gaat het volgens mij helemaal geen lichtje branden. In de ogen van mensen die ons oppervlakkig kennen zijn wij gewoon twee vrouwen met een handicap die gezellig met elkaar optrekken '
Regina, 55 jaar, is bedlegerig door ME. Ze heeft een latrelatie met haar vriendin en is medemoeder van de dochter van haar vriendin. Haar relatie speelt zich - zoals heel haar leven - op de paar vierkante meter van haar slaapkamer af. Samenwonen zit er niet in omdat de woning daarvoor te klein is. Bovendien heeft haar vriendin haar eigen vrienden- en familiekring. Regina: 'Ze zou dat graag met me delen, maar dat gaat nu eenmaal niet in deze situatie. Als we samen zouden wonen, zou ze net zo'n rustig, ingetogen leven moeten leiden als ik. Ik hoop dat samenwonen ooit mogelijk gaat worden als we een grotere woning kunnen krijgen. Onze relatie is heel bijzonder. Ruimte en mogelijkheden om samen iets te ondernemen hebben we niet veel. En in onze seksualiteit kan door mijn ziekte ook niet alles zoals we dat zouden willen, maar daardoor is de intimiteit die we delen intens mooi geworden. We hebben leren geven en nemen en moeten uitvinden hoe we vorm konden geven aan onze gevoelens. Ik denk er wel eens over na, maar in de liefde met mijn vriendin mis ik niets. En dan te bedenken dat ik eerst niet wilde. Ik had hiervoor namelijk een relatie gehad met iemand die moeilijk met mijn ziek zijn kon omgaan. Dat was zo pijnlijk dat ik besloten had geen relatie meer te willen. Maar mijn huidige partner gaf de moed niet op. Ze wilde haar leven delen met mij en heeft gewacht tot ik daaraan toe was. Deze relatie is echt een geschenk. Ik heb geleerd om mij te binden en te genieten.'
Odiel, 44 jaar, heeft reuma. Ze is psychologe en schrijfster van kinder- en jeugdboeken. Odiel heeft een relatie met een vrouw die een spierziekte heeft. Voorheen had ze twee keer een partij zonder handicap. Odiel: ' Ik merk dat ik in deze relatie meer rust vind. In mijn vorige relaties heb ik erg op hun tenen moeten lopen, merkte ik achteraf. Als mijn partner op vakantie wilde ging ik mee, ook al vond ik het eigenlijk te zwaar. Ik probeerde zo normaal mogelijk te doen. Voor mijn partner kon het natuurlijk nooit normaal genoeg zijn. Hoe ik ook mijn best deed, het was nooit echt goed voor de ander. Dat patroon herhaalde zich telkens weer, met beide ex-partners. Tot op de laatste vakantie dacht: wat dóe ik hier eigenlijk? En zo kwam ik ook vaak in de knoei met mezelf als mijn partner zorgzaam voor mij wilde zijn. Dat was allemaal heel lief en ze bedoelden het wel goed, maar ik had vaak de neiging om ze echt van me weg te duwen. Praktisch is het een stuk lastiger als je allebei een handicap hebt, maar qua emoties en begrip voor elkaar is het veel gemakkelijker. Als ik nu even iets niet voor elkaar krijg, is dat niet zo erg. Het blijft natuurlijk wel lastig, maar zij begrijpt wat het is en ik hoef mezelf niet te verdedigen. En we weten ook allebei dat we moeten uitkijken dat we niet te zorgzaam voor elkaar moeten zijn.'
Wil jij je ervaring met anderen delen? Neem dan contact met ons op. Jouw verhaal kan dan hier op de site worden geplaatst of wie weet wordt jouw verhaal wel uitgekozen om een heus interview met artikel van te maken dat wordt geplaatst in een tijdschrift of krant. Uiteraard kan dat als je wilt anoniem.
;){kind=link}